به گزارش «سرویس حیوانات خانگی» «ماکی دام - پایگاه خبری صنعت دام، طیور و آبزیان»؛ داستانهایی از سگهایی که پس از مرگ صاحب خود همچنان منتظر بازگشت او میمانند، بارها در رسانهها و شبکههای اجتماعی منتشر شدهاند. این روایتها اغلب بسیار احساسی و تأثیرگذار هستند، اما سؤال مهم اینجاست: آیا این اتفاقات واقعاً رخ میدهند یا بیشتر شبیه افسانه هستند؟ در این مطلب به بررسی علمی و واقعی این پدیده میپردازیم.
داستان معروف هاچیکو؛ نماد وفاداری سگها
یکی از شناختهشدهترین نمونهها مربوط به سگ ژاپنی «هاچیکو» است. این سگ از نژاد آکیتا اینو در سال ۱۹۲۳ متولد شد و توسط پروفسوری به نام «هیدسابورو اوئنو» از دانشگاه توکیو به سرپرستی گرفته شد.
هاچیکو هر روز صاحب خود را تا ایستگاه قطار شیبویا همراهی میکرد و عصرها نیز برای استقبال از او به همان مکان بازمیگشت. این روند حدود یک سال و نیم ادامه داشت تا اینکه صاحبش بهطور ناگهانی در محل کار خود بر اثر خونریزی مغزی درگذشت.
نکته قابل توجه این است که هاچیکو پس از مرگ صاحبش، همچنان هر روز به ایستگاه قطار میرفت و تا ۹ سال این رفتار را ادامه داد. این وفاداری کمنظیر باعث شد او به نماد ملی وفاداری در ژاپن تبدیل شود. امروزه مجسمههایی از این سگ در نقاط مختلف ژاپن وجود دارد و حتی داستان او الهامبخش فیلمی سینمایی نیز شده است.
نمونههای واقعی دیگر از انتظار سگها برای صاحبانشان
اگرچه داستان هاچیکو مشهورترین نمونه است، اما موارد مشابه دیگری نیز در نقاط مختلف جهان گزارش شدهاند:
سگی در برزیل (Negão)
در سال ۲۰۱۶، سگی در برزیل توجه رسانهها را جلب کرد. این حیوان پس از مرگ صاحبش در بیمارستان، ماهها در پارکینگ همان بیمارستان منتظر بازگشت او ماند. کارکنان بیمارستان به او غذا و آب میدادند و حتی برایش سرپناهی فراهم کردند.
سگی در فرانسه (Jimmy)
در منطقه Haute-Savoie فرانسه، سگی به نام جیمی پس از مرگ صاحب ۸۹ سالهاش، به مدت دو سال هر روز مقابل خانه او مینشست. خانواده متوفی از او مراقبت میکردند، اما سگ همچنان به محل زندگی قبلی صاحبش بازمیگشت.
موارد دیگر در هند و یونان
در هند، سگی به نام رَمو برای ماهها مقابل سردخانه منتظر صاحب خود ماند. همچنین در یونان، سگی پس از مرگ صاحبش در یک تصادف، از محل حادثه جدا نشد.
آیا چنین رفتارهایی از نظر علمی قابل توضیح است؟
بله، این رفتارها از دیدگاه علم رفتارشناسی حیوانات کاملاً قابل توجیه هستند، هرچند نسبتاً نادر محسوب میشوند. چند عامل مهم در این زمینه نقش دارند:
1. وابستگی به روتین و عادت
سگها حیواناتی هستند که به شدت به برنامههای روزمره وابستهاند. مکانهایی که با حضور صاحبشان مرتبط بودهاند، برای آنها حس امنیت ایجاد میکنند. به همین دلیل ممکن است حتی پس از غیبت طولانی صاحب، همچنان به آن مکانها بازگردند.
2. پیوند عاطفی عمیق با انسان
سگها توانایی ایجاد روابط عاطفی بسیار قوی با انسان دارند. این پیوند باعث میشود که نبود ناگهانی صاحب، تأثیر عمیقی بر رفتار و روان آنها بگذارد.
3. درک فقدان و واکنش به آن
تحقیقات نشان داده است که سگها میتوانند غیبت یک فرد را درک کنند. اگرچه مشخص نیست تا چه حد مفهوم مرگ را میفهمند، اما تغییر در محیط و احساسات اطرافیان را بهخوبی تشخیص میدهند.
4. بروز علائم شبیه افسردگی
در برخی موارد، سگها پس از از دست دادن صاحب خود علائمی مانند کاهش اشتها، بیحالی، زوزه کشیدن یا انزوا نشان میدهند. این وضعیت میتواند آنها را به تکرار رفتارهای قبلی، مانند بازگشت به محلهای آشنا، سوق دهد.
جمعبندی
داستان سگهایی که منتظر صاحبان فوتشده خود میمانند، تنها روایتهای اغراقآمیز نیستند، بلکه در مواردی واقعی و مستند هستند. با این حال، چنین رفتارهایی نسبتاً نادر بوده و به عوامل متعددی مانند میزان وابستگی، شخصیت حیوان و شرایط محیطی بستگی دارند.
این داستانها بیش از هر چیز، نشاندهنده عمق رابطه عاطفی میان انسان و سگ هستند؛ رابطهای که گاهی حتی پس از مرگ نیز در رفتار حیوان باقی میماند.