۶ نکته مهم و کمتر گفته شده درباره سگ نژاد شپرد استرالیایی که قبل از نگهداری باید بدانید

به گزارش «سرویس حیوانات خانگی» «ماکی دام - پایگاه خبری صنعت دام، طیور و آبزیان»؛ شپرد استرالیایی (Australian Shepherd) که با نام آزی (Aussie) نیز شناخته می‌شود، یکی از محبوب‌ترین نژادهای سگ در جهان است. هوش بالا، وفاداری، انرژی فراوان و توانایی یادگیری سریع باعث شده‌اند بسیاری از افراد این نژاد را برای نگهداری انتخاب کنند. اما در کنار تمام ویژگی‌های مثبت، این سگ نیازهای خاصی دارد که نادیده گرفتن آن‌ها می‌تواند به مشکلات رفتاری و حتی سلامتی منجر شود.

اگر قصد دارید یک شپرد استرالیایی را به خانواده خود اضافه کنید، بهتر است پیش از تصمیم‌گیری با مهم‌ترین چالش‌های نگهداری از این نژاد آشنا شوید.

۱. شپرد استرالیایی سگی فوق‌العاده پرانرژی است

مهم‌ترین ویژگی این نژاد، سطح بالای انرژی آن است. شپرد استرالیایی در اصل برای هدایت و نگهداری گله پرورش یافته و به همین دلیل به فعالیت مداوم، دویدن و انجام وظایف مختلف علاقه دارد.

این سگ برای افرادی که سبک زندگی کم‌تحرک دارند یا به دنبال حیوانی آرام هستند، گزینه مناسبی محسوب نمی‌شود.

برای حفظ سلامت جسمی و روانی این نژاد باید روزانه فعالیت‌های متنوعی برای او در نظر گرفته شود، از جمله:

- پیاده‌روی‌های طولانی

- بازی‌های فکری و آموزشی

- تمرین‌های اطاعت‌پذیری

- ورزش‌های مخصوص سگ‌ها مانند آگیلیتی

- بازی‌های تعاملی با صاحب

اگر انرژی این سگ تخلیه نشود چه اتفاقی می‌افتد؟

کمبود فعالیت می‌تواند باعث بروز مشکلات رفتاری مانند موارد زیر شود:

- تخریب وسایل منزل

- پارس کردن بیش از حد

- اضطراب و وابستگی شدید

- رفتارهای پرخاشگرانه

- بی‌قراری و استرس مزمن

۲. تنهایی طولانی‌مدت را تحمل نمی‌کند

شپرد استرالیایی رابطه عاطفی بسیار عمیقی با خانواده خود برقرار می‌کند و معمولاً دوست دارد در تمام فعالیت‌های روزانه کنار صاحبش باشد.

اگر این سگ ساعت‌های طولانی به تنهایی در خانه بماند، احتمال بروز اضطراب جدایی در او افزایش پیدا می‌کند.

علائم این مشکل ممکن است شامل موارد زیر باشد:

- زوزه کشیدن یا پارس مداوم

- جویدن وسایل خانه

- بی‌قراری

- آسیب زدن به در و پنجره

- رفتارهای وسواس‌گونه

البته وابستگی بیش از حد نیز مطلوب نیست. آموزش تدریجی برای تنها ماندن از سنین پایین، در کنار فراهم کردن اسباب‌بازی‌های فکری، می‌تواند از ایجاد وابستگی شدید جلوگیری کند.

۳. زندگی در آپارتمان برای این نژاد ایده‌آل نیست

اگرچه نگهداری شپرد استرالیایی در آپارتمان غیرممکن نیست، اما این محیط معمولاً پاسخگوی نیازهای طبیعی این سگ نیست.

نکته مهم این است که داشتن حیاط به‌تنهایی کافی نیست. بسیاری تصور می‌کنند اگر سگ در حیاط خانه باشد دیگر نیازی به پیاده‌روی ندارد، در حالی که حیاط تنها فضای بیشتری برای حضور سگ است و جایگزین فعالیت، تعامل اجتماعی و تجربه محیط‌های جدید نمی‌شود.

در واقع:

یک شپرد استرالیایی که در آپارتمان زندگی می‌کند اما هر روز فعالیت کافی دارد، معمولاً شرایط بهتری نسبت به سگی دارد که تمام روز در حیاط خانه رها شده اما هیچ برنامه ورزشی و آموزشی ندارد.

بنابراین این نژاد بیشتر برای افرادی مناسب است که زمان کافی برای بیرون بردن روزانه سگ و فعالیت منظم با او دارند.

۴. غریزه کنترل و هدایت در این سگ بسیار قوی است

از آنجا که این نژاد برای هدایت گله پرورش یافته، غریزه کنترل کردن هنوز هم در بسیاری از سگ‌های شپرد استرالیایی دیده می‌شود.

این رفتار ممکن است در خانه به شکل‌های مختلف ظاهر شود، مانند:

- تلاش برای هدایت کودکان هنگام دویدن

- دنبال کردن سایر حیوانات خانگی

- جلوگیری از دور شدن اعضای خانواده

- هل دادن یا حتی گاز گرفتن آرام برای تغییر مسیر افراد یا حیوانات

اگر این رفتارها از سنین پایین مدیریت نشوند، می‌توانند به مشکلی جدی تبدیل شوند.

آموزش صحیح، فعالیت بدنی کافی و استفاده از روش‌های تربیتی مبتنی بر تشویق، بهترین راه برای کنترل این غریزه هستند.

۵. هوش بسیار بالا؛ هم یک مزیت و هم یک چالش

شپرد استرالیایی یکی از باهوش‌ترین نژادهای سگ محسوب می‌شود و دستورات جدید را با سرعت زیادی یاد می‌گیرد.

اما همین هوش بالا باعث می‌شود به سرعت عادت‌های اشتباه را نیز یاد بگیرد.

برای مثال اگر گاهی هنگام غذا خوردن به او خوراکی بدهید و گاهی نه، خیلی زود متوجه این تناقض می‌شود و با رفتارهایی مانند خیره شدن، پارس کردن یا اصرار کردن تلاش می‌کند دوباره پاداش بگیرد.

به همین دلیل رعایت چند اصل ضروری است:

- قوانین خانه از ابتدا مشخص باشند.

- همه اعضای خانواده از قوانین یکسانی پیروی کنند.

- آموزش با ثبات و بدون تنبیه انجام شود.

- از تشویق و پاداش برای تقویت رفتارهای صحیح استفاده شود.

روش‌های آموزش مبتنی بر تقویت مثبت، مؤثرترین و علمی‌ترین شیوه تربیت این نژاد محسوب می‌شوند.

۶. مستعد برخی بیماری‌های ارثی است

شپرد استرالیایی معمولاً بین ۱۲ تا ۱۵ سال عمر می‌کند و نخستین نشانه‌های سالمندی معمولاً از حدود ۹ سالگی ظاهر می‌شوند.

با این حال، این نژاد استعداد بیشتری برای ابتلا به برخی بیماری‌های ژنتیکی دارد که مهم‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از:

بیماری	توضیحات
دیسپلازی مفصل ران (Hip Dysplasia)	ناهنجاری مفصل که باعث درد و لنگش می‌شود.
دیسپلازی آرنج (Elbow Dysplasia)	اختلال رشد مفصل آرنج و کاهش توان حرکتی.
صرع (Epilepsy)	بروز تشنج‌های دوره‌ای با منشأ ژنتیکی در برخی سگ‌ها.
بیماری‌های چشمی	مانند آب مروارید، آتروفی پیشرونده شبکیه (PRA) و ناهنجاری چشم کولی (CEA).
جهش ژنی MDR1	جهش ژنتیکی که حساسیت شدید نسبت به برخی داروها ایجاد می‌کند.
بیماری‌های پوستی	حساسیت‌ها و مشکلات التهابی پوست.
برخی سرطان‌ها (مانند لنفوم)	از جمله برخی انواع لنفوم.

برای کاهش احتمال ابتلا به این بیماری‌ها، توصیه می‌شود توله را تنها از پرورش‌دهندگان معتبر تهیه کنید؛ مراکزی که آزمایش‌های ژنتیکی والدین را انجام می‌دهند و سلامت آن‌ها را بررسی می‌کنند.

ریزش موی نسبتاً زیاد را هم باید در نظر بگیرید

شپرد استرالیایی دارای پوشش مویی دولایه است و به‌ویژه در فصل ریزش مو، مقدار قابل توجهی مو از دست می‌دهد.

برای حفظ سلامت پوست و مو و کاهش ریزش در محیط خانه، برس کشیدن منظم (حداقل دو تا سه بار در هفته و در فصل ریزش به‌صورت روزانه) توصیه می‌شود.

جمع‌بندی

شپرد استرالیایی بدون شک یکی از باهوش‌ترین، وفادارترین و توانمندترین نژادهای سگ است؛ اما نگهداری از آن به زمان، حوصله و فعالیت روزانه نیاز دارد. این نژاد برای افرادی که سبک زندگی فعال دارند و می‌توانند نیازهای جسمی و ذهنی سگ را به‌طور منظم تأمین کنند، انتخابی فوق‌العاده خواهد بود. در مقابل، اگر زمان کافی برای آموزش، بازی و پیاده‌روی روزانه ندارید، بهتر است پیش از انتخاب این نژاد، گزینه‌های سازگارتر با سبک زندگی خود را نیز بررسی کنید.