میش‌های سالم با وضعیت بدنی مناسب در مرتع پیش از جفت‌گیری
ارزیابی وضعیت بدنی میش‌ها پیش از شروع فلاشینگ به تنظیم بهتر جیره غذایی کمک می‌کند.

به گزارش «سرویس دام، طیور و آبزیان» «ماکی دام - پایگاه خبری صنعت دام، طیور، آبزیان و حیوانات خانگی»؛ تغذیه میش‌ها پیش از فصل جفت‌گیری، یکی از عوامل مهم در موفقیت تولیدمثل و افزایش تعداد بره‌های متولدشده در گله است. یکی از روش‌های کاربردی برای بهبود عملکرد تولیدمثلی گوسفند، استفاده از برنامه تغذیه‌ای فلاشینگ (Flushing) است. در این روش، با افزایش کنترل‌شده انرژی دریافتی میش در هفته‌های قبل از جفت‌گیری و طی دوره قوچ‌اندازی، شرایط مناسبی برای افزایش فعالیت تخمدان‌ها و بهبود نرخ تخمک‌گذاری فراهم می‌شود.

بهترین جیره فلاشینگ گوسفند، جیره‌ای است که با استفاده از غلاتی مانند جو و ذرت، علوفه باکیفیت و در صورت نیاز منابع پروتئینی و مکمل‌های معدنی، انرژی و مواد مغذی مورد نیاز میش را تأمین کند. البته مقدار خوراک باید با توجه به وزن دام، وضعیت بدنی، کیفیت علوفه و شرایط پرورش تنظیم شود.

فلاشینگ در صورت اجرای صحیح می‌تواند احتمال دوقلوزایی و تعداد بره‌های متولدشده به ازای هر میش را افزایش دهد؛ اما نتیجه آن به عواملی مانند نژاد، سن، وضعیت بدنی و سلامت دستگاه تولیدمثل نیز وابسته است.

در این مقاله از ماکی دام، با بهترین خوراک فلاشینگ، مقدار جو و ذرت مورد نیاز، مدت زمان اجرای برنامه و نکات مهم تغذیه میش پیش از جفت‌گیری آشنا می‌شویم.

فلاشینگ گوسفند چیست و چرا انجام می‌شود؟

فلاشینگ گوسفند روشی در مدیریت تغذیه است که طی آن سطح انرژی و در صورت نیاز سایر مواد مغذی دریافتی میش، پیش از جفت‌گیری و در ابتدای دوره تولیدمثل افزایش پیدا می‌کند.

هدف اصلی این روش، بهبود شرایط تغذیه‌ای دام و افزایش احتمال تخمک‌گذاری چندگانه است. زمانی که میش در وضعیت تغذیه‌ای مناسبی قرار داشته باشد، افزایش کنترل‌شده انرژی دریافتی می‌تواند بر فعالیت تخمدان‌ها و رشد فولیکول‌ها تأثیر بگذارد.

در چرخه تولیدمثل، تخمدان میش ممکن است یک یا چند تخمک آزاد کند. اگر بیش از یک تخمک آزاد شده و هر دو بارور شوند، احتمال تولد بره‌های دوقلو افزایش پیدا می‌کند.

مهم‌ترین مزایای اجرای صحیح فلاشینگ عبارت‌اند از:

- افزایش نرخ تخمک‌گذاری در میش‌های مستعد پاسخ به فلاشینگ؛

- افزایش احتمال چندقلوزایی و بهبود درصد بره‌زایی؛

- کمک به اصلاح وضعیت تغذیه‌ای میش‌های نسبتاً لاغر؛

- بهبود شرایط بدن دام برای ورود به دوره جفت‌گیری؛

- کمک به افزایش بازده اقتصادی گله از طریق افزایش تعداد بره‌های متولدشده.

البته باید توجه داشت که فلاشینگ به‌تنهایی تضمین‌کننده آبستنی یا دوقلوزایی نیست. این روش زمانی نتیجه بهتری دارد که در کنار انتخاب دام مناسب، کنترل سلامت قوچ و مدیریت صحیح جفت‌گیری اجرا شود.

بهترین زمان فلاشینگ گوسفند چه موقع است؟

زمان شروع فلاشینگ اهمیت زیادی دارد؛ زیرا تأمین انرژی بیشتر باید با دوره فعالیت تولیدمثلی و تخمک‌گذاری میش هماهنگ باشد.

معمولاً توصیه می‌شود برنامه فلاشینگ حدود ۲ تا ۳ هفته پیش از ورود قوچ به گله آغاز شود و در طول دوره جفت‌گیری نیز ادامه پیدا کند. در بسیاری از برنامه‌های مدیریتی، تغذیه تکمیلی تا حدود ۲ تا ۳ هفته پس از شروع جفت‌گیری ادامه می‌یابد.

بنابراین، مدت اجرای فلاشینگ معمولاً حدود ۴ تا ۶ هفته است.

در این دوره، بهتر است مقدار خوراک به‌تدریج افزایش پیدا کند. اگر میش پیش از شروع برنامه از غلات استفاده نمی‌کرده است، باید چند روز برای سازگاری دستگاه گوارش با جیره جدید در نظر گرفت.

نکته مهم: فلاشینگ را نباید با چاق کردن میش اشتباه گرفت. هدف، افزایش کنترل‌شده انرژی دریافتی و بهبود شرایط تغذیه‌ای دام است، نه افزایش بی‌رویه وزن بدن.

بهترین جیره فلاشینگ گوسفند شامل چه موادی است؟

جو، ذرت، سبوس و یونجه مورد استفاده در جیره غذایی گوسفند

برای تهیه جیره فلاشینگ باید از موادی استفاده کرد که انرژی کافی را در کنار پروتئین، فیبر و مواد معدنی مورد نیاز دام تأمین کنند. در این دوره، منابع انرژی مانند جو و ذرت اهمیت ویژه‌ای دارند.

۱. جو؛ یکی از بهترین منابع انرژی برای فلاشینگ

جو از غلات پرکاربرد در تغذیه گوسفند است و به دلیل داشتن نشاسته، انرژی مناسبی برای دام فراهم می‌کند.

استفاده از جو در جیره فلاشینگ می‌تواند به افزایش انرژی دریافتی میش کمک کند. با این حال، بهتر است دانه جو به شکل خردشده یا آسیاب درشت مصرف شود و از آسیاب بسیار ریز آن خودداری شود.

افزایش ناگهانی مصرف جو ممکن است سرعت تخمیر نشاسته در شکمبه را بالا ببرد و زمینه بروز اسیدوز را فراهم کند. به همین دلیل، مقدار آن باید به‌تدریج افزایش یابد.

۲. ذرت؛ خوراک انرژی‌زای مناسب برای میش

ذرت یکی دیگر از مواد اولیه مناسب برای تهیه جیره فلاشینگ است. این غله به دلیل محتوای نشاسته و تراکم انرژی بالا، می‌تواند در افزایش انرژی دریافتی میش نقش داشته باشد.

در گله‌هایی که از علوفه نسبتاً مناسب استفاده می‌کنند، افزودن مقدار کنترل‌شده ذرت به جیره می‌تواند نیاز دام به انرژی بیشتر در دوره پیش از جفت‌گیری را تأمین کند.

جو و ذرت هر دو گزینه‌های مناسبی هستند و انتخاب میان آن‌ها به قیمت، کیفیت، دسترسی و ترکیب سایر مواد خوراکی بستگی دارد.

۳. یونجه؛ منبع پروتئین و فیبر

یونجه از علوفه‌های باارزش در تغذیه گوسفند محسوب می‌شود و پروتئین، فیبر، کلسیم و سایر مواد مغذی را در اختیار دام قرار می‌دهد.

وجود علوفه باکیفیت در جیره فلاشینگ اهمیت زیادی دارد؛ زیرا مصرف غلات بدون تأمین فیبر کافی می‌تواند تعادل طبیعی فعالیت شکمبه را مختل کند.

۴. سبوس گندم؛ مکملی برای تکمیل جیره

سبوس گندم حاوی فیبر، مقداری پروتئین و مواد معدنی است و می‌تواند در ترکیب کنسانتره مورد استفاده قرار بگیرد.

البته سبوس به‌تنهایی منبع مناسبی برای تأمین انرژی مورد نیاز فلاشینگ نیست و باید در کنار غلات و سایر مواد خوراکی مصرف شود.

۵. کنجاله سویا؛ تأمین پروتئین مورد نیاز

کنجاله سویا یکی از منابع پروتئینی باکیفیت در تغذیه نشخوارکنندگان است.

اگر علوفه و سایر مواد خوراکی نتوانند پروتئین مورد نیاز میش را تأمین کنند، می‌توان از کنجاله سویا برای اصلاح جیره استفاده کرد.

با این حال، افزودن پروتئین بیش از نیاز دام لزوماً باعث افزایش باروری نمی‌شود. بنابراین، استفاده از کنجاله سویا باید بر اساس ترکیب جیره و نیاز واقعی میش باشد.

۶. مکمل معدنی و ویتامینی

تأمین مواد معدنی و ویتامین‌ها برای حفظ سلامت عمومی و عملکرد طبیعی دستگاه تولیدمثل ضروری است.

مواد مغذی مهم در این دوره عبارت‌اند از:

- روی: مشارکت در عملکرد طبیعی دستگاه تولیدمثل و سیستم ایمنی؛

- سلنیوم: نقش در عملکرد سیستم آنتی‌اکسیدانی بدن؛

- فسفر: مشارکت در متابولیسم انرژی؛

- کلسیم: ضروری برای عملکرد طبیعی عضلات و فرآیندهای متابولیکی؛

- ویتامین A و E: مؤثر در سلامت عمومی و عملکرد طبیعی بدن.

مکمل معدنی باید مخصوص گوسفند باشد. استفاده از مکمل‌های گاوی یا سایر مکمل‌هایی که میزان مس آن‌ها برای گوسفند مناسب نیست، می‌تواند خطر مسمومیت ایجاد کند.

نمونه جیره فلاشینگ گوسفند؛ هر میش روزانه چقدر خوراک نیاز دارد؟

یکی از مهم‌ترین پرسش‌های دامداران این است که برای اجرای فلاشینگ، چه مقدار جو، ذرت یا کنسانتره باید به هر میش داده شود؟

مقدار خوراک به وزن دام، وضعیت بدنی، کیفیت علوفه و میزان انرژی دریافتی از مرتع بستگی دارد. بنابراین، نمی‌توان یک جیره ثابت را برای تمام گله‌ها توصیه کرد.

با این حال، برای میش‌هایی که علوفه پایه آن‌ها از نظر کیفیت و مقدار مناسب است، می‌توان از مکمل غلات به‌عنوان راهی برای افزایش انرژی دریافتی استفاده کرد.

بر اساس راهنماهای تغذیه گوسفند، مقدار حدود ۲۳۰ تا ۴۵۰ گرم غله به ازای هر میش در روز، یکی از محدوده‌های رایج برای مکمل‌دهی در دوره فلاشینگ است. این مقدار باید متناسب با وضعیت بدنی و خوراک پایه تنظیم شود. 

جدول نمونه مکمل‌دهی روزانه برای فلاشینگ

نوع خوراک مقدار یا نحوه مصرف
جو خردشده بخشی از مکمل غلات
ذرت خردشده جایگزین یا مکمل جو
مجموع غلات حدود ۲۳۰ تا ۴۵۰ گرم برای هر میش در روز
یونجه خشک بر اساس نیاز و کیفیت علوفه پایه
علوفه مرتعی یا خشک به میزان کافی و متناسب با نیاز دام
مکمل معدنی مخصوص گوسفند طبق دستور تولیدکننده
آب آشامیدنی دسترسی آزاد و دائمی

نسبت جو و ذرت در کنسانتره فلاشینگ چگونه باشد؟

برای تهیه کنسانتره فلاشینگ می‌توان از ترکیب جو، ذرت، سبوس گندم و در صورت نیاز کنجاله سویا استفاده کرد. با این حال، نسبت این مواد باید بر اساس کیفیت خوراک پایه و نیاز تغذیه‌ای میش تعیین شود.

برای مثال، اگر علوفه مصرفی از نظر پروتئین کیفیت مناسبی داشته باشد، ممکن است نیازی به افزودن مقدار زیادی کنجاله سویا نباشد. در مقابل، اگر علوفه کیفیت پایینی داشته باشد، اصلاح پروتئین جیره نیز اهمیت پیدا می‌کند.

در تهیه کنسانتره باید به موارد زیر توجه شود:

- انرژی کافی برای افزایش سطح تغذیه دام تأمین شود.

- پروتئین جیره متناسب با نیاز میش باشد.

- فیبر مؤثر برای حفظ سلامت شکمبه فراهم شود.

- مکمل معدنی و ویتامینی مخصوص گوسفند استفاده شود.

- میزان نشاسته و غلات به‌گونه‌ای باشد که خطر اسیدوز افزایش پیدا نکند.

به همین دلیل، بهتر است فرمول نهایی کنسانتره با استفاده از آنالیز مواد اولیه و نظر متخصص تغذیه دام تنظیم شود.

وضعیت بدنی مناسب میش برای فلاشینگ چقدر است؟

یکی از مهم‌ترین عوامل تعیین‌کننده موفقیت فلاشینگ، وضعیت بدنی میش یا BCS (Body Condition Score) است.

وضعیت بدنی گوسفند معمولاً با مقیاس یک تا پنج ارزیابی می‌شود. در این روش، میزان پوشش چربی و عضلات در ناحیه کمر و ستون فقرات دام بررسی می‌شود.

امتیازهای وضعیت بدنی به این شکل هستند:

- امتیاز ۱: میش بسیار لاغر است و استخوان‌های ستون فقرات و دنده‌ها به‌وضوح دیده و لمس می‌شوند.

- امتیاز ۲: دام لاغر است و پوشش عضلانی و چربی کمی در ناحیه کمر دارد.

- امتیاز ۳: دام وضعیت بدنی متوسط و مناسبی دارد و استخوان‌ها با فشار ملایم قابل لمس هستند.

- امتیاز ۴: دام چاق است و پوشش چربی زیادی در اطراف ستون فقرات و دنده‌ها دارد.

- امتیاز ۵: دام بیش از حد چاق است و استخوان‌های ستون فقرات و دنده‌ها به‌سختی لمس می‌شوند.

معمولاً میش‌هایی با امتیاز بدنی حدود ۲ تا ۳ پاسخ بهتری به فلاشینگ نشان می‌دهند. هدف این است که میش در زمان جفت‌گیری در شرایط بدنی مناسبی قرار داشته باشد؛ امتیاز حدود ۳ در بسیاری از راهنماهای پرورش گوسفند به‌عنوان هدف مناسب مطرح شده است. 

میش‌های بسیار لاغر ممکن است به یک دوره طولانی‌تر برای اصلاح وضعیت تغذیه‌ای نیاز داشته باشند. در مقابل، افزایش بیشتر انرژی برای میش‌های بسیار چاق معمولاً بازده تولیدمثلی قابل‌توجهی ندارد.

برنامه اجرای فلاشینگ گوسفند به‌صورت مرحله‌ای

برای دستیابی به نتیجه مناسب، فلاشینگ باید با برنامه مشخص و به‌صورت تدریجی اجرا شود.

مرحله زمان اجرا اقدام مورد نیاز
آماده‌سازی گله ۳ تا ۴ هفته پیش از جفت‌گیری بررسی وضعیت بدنی، وزن، سلامت و کیفیت علوفه
شروع فلاشینگ ۲ تا ۳ هفته پیش از قوچ‌اندازی افزایش تدریجی انرژی جیره
دوره جفت‌گیری زمان حضور قوچ در گله ادامه مکمل‌دهی و حفظ سطح تغذیه مناسب
پس از جفت‌گیری حدود ۲ تا ۳ هفته بعد از شروع جفت‌گیری ادامه برنامه و سپس تنظیم تدریجی جیره

در این برنامه باید تغییرات خوراک به‌آرامی انجام شود. افزایش ناگهانی غلات می‌تواند باعث اختلال در تخمیر شکمبه و کاهش اشتهای دام شود.

همچنین بهتر است میش‌ها از نظر وضعیت بدنی گروه‌بندی شوند تا دام‌های لاغر، متوسط و چاق با یک برنامه تغذیه‌ای یکسان مدیریت نشوند.

آیا فلاشینگ باعث دوقلوزایی گوسفند می‌شود؟

افزایش احتمال دوقلوزایی یکی از مهم‌ترین اهداف اجرای فلاشینگ در گله‌های گوسفند است.

برای درک بهتر تأثیر این روش، باید تفاوت میان تخمک‌گذاری و آبستنی را در نظر گرفت.

در هر چرخه فحلی، تخمدان میش ممکن است یک یا چند تخمک آزاد کند. افزایش انرژی دریافتی در دوره پیش از جفت‌گیری می‌تواند شرایط هورمونی و متابولیکی بدن را به‌گونه‌ای تغییر دهد که احتمال آزاد شدن چند تخمک افزایش پیدا کند.

اگر دو تخمک آزادشده به‌طور جداگانه بارور شوند و هر دو جنین زنده بمانند، امکان تولد بره‌های دوقلو وجود خواهد داشت.

بنابراین، فلاشینگ از طریق افزایش نرخ تخمک‌گذاری می‌تواند احتمال چندقلوزایی را بیشتر کند؛ اما باید توجه داشت که افزایش تخمک‌گذاری الزاماً به معنای افزایش برابر تعداد بره‌های زنده متولدشده نیست.

عوامل زیر در نتیجه نهایی نقش دارند:

- استعداد ژنتیکی نژاد گوسفند؛

- سن و سابقه تولیدمثلی میش؛

- وضعیت بدنی پیش از جفت‌گیری؛

- کیفیت تغذیه و شرایط نگهداری؛

- سلامت دستگاه تولیدمثل؛

- کیفیت اسپرم و قدرت باروری قوچ؛

- میزان بقای جنین‌ها در دوران آبستنی.

در نتیجه، فلاشینگ یک ابزار مدیریتی برای بهبود عملکرد تولیدمثلی است و نباید آن را روشی قطعی برای دوقلوزایی در نظر گرفت. 

تفاوت پاسخ میش‌های لاغر، متوسط و چاق به فلاشینگ

همه میش‌ها به افزایش انرژی جیره پاسخ یکسانی نمی‌دهند. وضعیت بدنی در زمان شروع برنامه، یکی از عوامل مهم تعیین‌کننده میزان اثربخشی آن است.

وضعیت میش امتیاز BCS توصیه تغذیه‌ای
بسیار لاغر ۱ تا ۲ اصلاح کمبودهای تغذیه‌ای و افزایش تدریجی انرژی پیش از شروع جفت‌گیری
متوسط ۲.۵ تا ۳ اجرای برنامه معمول فلاشینگ
مناسب ۳ تا ۳.۵ حفظ وضعیت بدنی و تنظیم انرژی جیره
چاق ۴ پرهیز از افزایش بی‌رویه انرژی
بسیار چاق ۵ اصلاح وضعیت بدنی و بررسی مشکلات احتمالی تغذیه‌ای

میش‌های بسیار لاغر ممکن است به دلیل کمبود ذخایر انرژی، عملکرد تولیدمثلی مناسبی نداشته باشند. در این دام‌ها، اصلاح تغذیه باید از چند هفته قبل آغاز شود و نباید انتظار داشت افزایش خوراک در چند روز، تمام مشکلات را برطرف کند.

در مقابل، میش‌هایی که وضعیت بدنی مناسبی دارند، باید در شرایط پایدار نگهداری شوند و افزایش بیش از حد انرژی ضرورت ندارد.

اشتباهات رایج در اجرای فلاشینگ گوسفند

برخی اشتباهات مدیریتی می‌توانند اثر فلاشینگ را کاهش دهند یا حتی سلامت دام را به خطر بیندازند.

۱. افزایش ناگهانی غلات در جیره: ورود سریع مقادیر زیاد جو و ذرت می‌تواند باعث اسیدوز شکمبه و اختلالات گوارشی شود. افزایش غلات باید تدریجی باشد.

۲. استفاده بیش از حد از کنسانتره: تصور اینکه مصرف کنسانتره بیشتر همیشه به معنای باروری بیشتر است، اشتباه است. انرژی اضافی در میش‌های چاق معمولاً بازده مناسبی ندارد.

۳. بی‌توجهی به کیفیت علوفه: علوفه بی‌کیفیت می‌تواند دریافت مواد مغذی را محدود کند. در نتیجه، حتی با افزودن غلات نیز ممکن است جیره از نظر پروتئین، فیبر یا مواد معدنی متعادل نباشد.

۴. استفاده از مکمل نامناسب: مکمل‌های معدنی گاوی ممکن است حاوی مقدار مس نامناسب برای گوسفند باشند. مصرف آن‌ها می‌تواند خطر مسمومیت ایجاد کند.

۵. اجرای یک برنامه ثابت برای تمام میش‌ها: تفاوت وزن، سن، وضعیت بدنی و شرایط تولیدمثلی باعث می‌شود نیاز غذایی دام‌ها یکسان نباشد.

۶. نادیده گرفتن وضعیت قوچ: قوچ‌های لاغر، بیمار یا دارای مشکلات تولیدمثلی می‌توانند موفقیت جفت‌گیری را کاهش دهند. پیش از شروع فصل تولیدمثل باید سلامت و وضعیت بدنی آن‌ها نیز بررسی شود.

۷. کاهش ناگهانی خوراک بعد از جفت‌گیری: پس از پایان فلاشینگ نباید سطح تغذیه به‌صورت ناگهانی کاهش پیدا کند. حفظ وضعیت بدنی مناسب در اوایل آبستنی برای حمایت از بقای جنین اهمیت دارد.

تغذیه میش پس از پایان دوره فلاشینگ چگونه باید باشد؟

پس از پایان جفت‌گیری، میش وارد مرحله آبستنی می‌شود و برنامه غذایی آن باید متناسب با نیازهای این دوره تنظیم شود.

در اوایل آبستنی، نیاز غذایی میش معمولاً تفاوت زیادی با دوره نگهداری ندارد؛ بنابراین ادامه مصرف مقادیر بالای غلات که در دوره فلاشینگ استفاده می‌شد، ضرورت ندارد.

با این حال، کاهش شدید انرژی دریافتی نیز می‌تواند برای بقای جنین‌ها نامناسب باشد. به همین دلیل، تغییر جیره باید تدریجی انجام شود.

در نیمه دوم آبستنی، به‌خصوص در ۶ هفته پایانی، رشد جنین‌ها سرعت بیشتری پیدا می‌کند و نیاز میش به انرژی و پروتئین افزایش می‌یابد. این موضوع در میش‌های دوقلوزا و چندقلوزا اهمیت بیشتری دارد.

بنابراین، پس از فلاشینگ باید برنامه تغذیه‌ای جدیدی بر اساس تعداد جنین‌ها، وضعیت بدنی و کیفیت خوراک تنظیم شود.

آیا فلاشینگ برای تمام نژادهای گوسفند مناسب است؟

فلاشینگ را می‌توان برای نژادهای مختلف گوسفند استفاده کرد؛ اما میزان پاسخ به آن در تمام نژادها یکسان نیست.

عوامل ژنتیکی، استعداد ذاتی چندقلوزایی، سن و وضعیت بدنی میش در نتیجه این روش نقش دارند.

در گله‌های ایرانی نیز می‌توان از فلاشینگ به‌عنوان بخشی از برنامه مدیریت تولیدمثل نژادهایی مانند موارد زیر استفاده کرد:

- گوسفند افشاری؛

- گوسفند قزل؛

- گوسفند شال؛

- گوسفند مهربان؛

- گوسفند کردی؛

- گوسفند مغانی.

در انتخاب برنامه تغذیه‌ای باید شرایط پرورش، وزن میش، کیفیت مرتع و سابقه تولیدمثلی گله در نظر گرفته شود. همچنین بهتر است نتایج فلاشینگ در هر دوره جفت‌گیری ثبت شود تا بتوان میزان اثربخشی آن را در گله ارزیابی کرد.

پرسش‌های متداول درباره بهترین جیره فلاشینگ گوسفند

فلاشینگ گوسفند چند روز طول می‌کشد؟

مدت معمول فلاشینگ حدود ۴ تا ۶ هفته است. این برنامه معمولاً ۲ تا ۳ هفته پیش از ورود قوچ به گله آغاز می‌شود و تا ۲ تا ۳ هفته پس از شروع جفت‌گیری ادامه پیدا می‌کند.

برای فلاشینگ گوسفند جو بهتر است یا ذرت؟

هر دو غله منابع مناسبی برای تأمین انرژی هستند. جو و ذرت را می‌توان به‌صورت جداگانه یا ترکیبی در جیره استفاده کرد. انتخاب میان آن‌ها به قیمت، کیفیت و سایر مواد خوراکی موجود در جیره بستگی دارد.

روزانه چقدر جو برای فلاشینگ میش لازم است؟

در برنامه‌های معمول مکمل‌دهی، مجموع غلات مصرفی می‌تواند حدود ۲۳۰ تا ۴۵۰ گرم برای هر میش در روز باشد. مقدار دقیق جو باید با توجه به مصرف سایر غلات، کیفیت علوفه و وضعیت بدنی دام تعیین شود.

آیا فلاشینگ باعث دوقلوزایی گوسفند می‌شود؟

فلاشینگ می‌تواند با افزایش نرخ تخمک‌گذاری، احتمال تولد بره‌های دوقلو را بیشتر کند. البته نتیجه نهایی به نژاد، سن، وضعیت بدنی، سلامت میش و بقای جنین‌ها وابسته است.

بهترین وضعیت بدنی میش برای فلاشینگ چیست؟

میش‌هایی با امتیاز وضعیت بدنی حدود ۲ تا ۳ معمولاً پاسخ مناسبی به فلاشینگ نشان می‌دهند. هدف این است که دام در زمان جفت‌گیری وضعیت بدنی مناسبی داشته باشد و بیش از حد لاغر یا چاق نباشد.

آیا می‌توان به میش‌های چاق فلاشینگ داد؟

معمولاً افزایش بیشتر انرژی برای میش‌های بسیار چاق توصیه نمی‌شود؛ زیرا این دام‌ها اغلب پاسخ کمتری به فلاشینگ نشان می‌دهند. بهتر است ابتدا وضعیت بدنی و جیره آن‌ها اصلاح شود.

آیا فلاشینگ فقط با کنسانتره انجام می‌شود؟

خیر. فلاشینگ را می‌توان با استفاده از مرتع سرسبز و باکیفیت، علوفه مغذی یا مکمل غلات انجام داد. هدف اصلی، افزایش کنترل‌شده سطح تغذیه و انرژی دریافتی میش است.

جمع‌بندی

فلاشینگ گوسفند یکی از روش‌های کاربردی برای بهبود مدیریت تولیدمثل و افزایش احتمال چندقلوزایی در گله است. در این روش، با افزایش کنترل‌شده انرژی دریافتی میش پیش از جفت‌گیری و در طول دوره قوچ‌اندازی، شرایط مناسب‌تری برای فعالیت تخمدان‌ها و افزایش نرخ تخمک‌گذاری فراهم می‌شود.

برای تهیه بهترین جیره فلاشینگ گوسفند می‌توان از جو، ذرت، یونجه، سبوس گندم و در صورت نیاز منابع پروتئینی و مکمل‌های معدنی مخصوص گوسفند استفاده کرد. با این حال، مقدار هر ماده غذایی باید بر اساس وزن، وضعیت بدنی و کیفیت خوراک پایه تعیین شود.

اجرای صحیح فلاشینگ، بررسی سلامت قوچ و میش، جلوگیری از تغییر ناگهانی جیره و مدیریت تغذیه پس از جفت‌گیری، از مهم‌ترین عوامل موفقیت این برنامه هستند. در نهایت، هدف دامدار باید افزایش تعداد بره‌های سالم و زنده به ازای هر میش باشد، نه صرفاً افزایش تعداد تخمک‌های آزادشده.